Studying zoology made me feel like a sad misfit. Not because I loved spiders, enjoyed cutting up dead things I’d found by the side of the road or would gladly root around in animal faces for clues as to what their owner had eaten. All my fellow students shared the same curious kinks, so there was no shame there. No, the source of my disquiet was my sex. Being female meant just one thing: I was a loser.

Misschien schrok je een beetje van de titel van deze blogpost, sorry, ik schrok ook toen ik dit boek in de boekhandel zag liggen. In vuurrode grote letters BITCH op een cover zetten, trekt zeker de aandacht. Goed gedaan, marketingteam!.

In dit non-fictie boek neemt Lucy Cooke je mee naar het dierenrijk en laat ze je op basis van ‘nieuw’ onderzoek zien hoe bijvoorbeeld sekse niet zo binair is als men ons graag zou doen geloven en dat er in de wetenschap ook sprake is van vrouwonvriendelijke bias. Who knew…?

The resulting data gap then becomes a self-fulfilling prophecy. Females are seen as the invariant and inert sidekicks to male endeavour, because there is no data to sell them as anything otherwise.

Het is voorlopig nog wat ploeteren door de tekst omdat het erg wetenschappelijk geschreven is. Of, misschien druk ik me verkeerd uit en ligt het eerder aan de vele biologische vaktermen die gebruikt worden waar ik niet altijd mee bekend ben en waardoor ik een zin al eens een paar keer opnieuw moet lezen.

Maar als ik hiermee eindelijk wat argumenten paraat heb om mannen die beweren dat “vul aan met achterhaalde vrouwonvriendelijke uitspraak over de biologie van de vrouw” te woord te staan, dan doe ik er met plezier wat langer over.

Dit boek maakt deel uit van de serie #feministkilljoys waarbij ik elke maand een boek met feministische inslag lees.