Het is lang geleden dat ik nog eens een blogbericht typte dat niets te maken heeft met Slow Reading Club Hasselt. Het voelt nog een beetje roestig aan, maar hopelijk krijg ik het snel terug in de vingers. De afgelopen weken las ik een artikel over de stijgende populariteit van blogs en BookTube en zag ik biljonairs steeds gekkere dingen doen met apps. Dat deed me beseffen dat de tijd meer dan rijp is om terug over te schakelen naar de wat tragere media. Waar ik toevallig ook minder afhankelijk ben van algoritmes en techbazen.

Vorig jaar kon je in mijn “wekelijkse” nieuwsbrief (die dit jaar trouwens maandelijks gaat worden) lezen welk boek ik op dat moment las. Een rubriek die me ook perfect lijkt om in een wekelijkse blogpost te gieten. Dus, ik ga er dan – na deze zéér lange inleiding – eens aan beginnen.

Lang, lang geleden, toen de mensen nog heel andere talen spraken, waren er in de warme landen al grote en prachtige steden.

Ik probeer me dit jaar door de lijst van de Grote Vriendelijke 100 editie 2024 te lezen en daar prijkt Momo en de tijdspaarders op plaats 75. Het zal misschien als een verrassing komen dat ik deze klassieker nog niet gelezen heb omdat een van onze katten de naam Momo heeft. Bijgevolg is er mij al dikwijls gevraagd of hij naar het hoofdpersonage uit dit boek vernoemd is, maar neen dus. Ik kende de kleine Momo van Michael Ende nog helemaal niet.

Vorige week begon ik in dit boek en het duurde een tijdje voor ik mijn draai in het verhaal kon vinden. Zonder meer details over een tijd of plaats word je in een wereld gedropt samen met Momo. Het is pas als je de grauwe mannen en hun plannen leert kennen dat het verhaal duidelijker wordt. Daarvoor meandert het verhaal voor mij een beetje te veel.

Het is een boek uit 1975 dat nog steeds akelig actueel voelt qua thematiek, maar qua vertelstijl dan weer eerder gedateerd aanvoelt. Ik ben in ieder geval heel benieuwd wat mijn eindverdict over deze jeugdroman wordt.