Vorige week kon ik na Momo en de tijdspaarders geen boek vinden waar ik mijn aandacht voldoende bij kon houden. Na een moeizaam proces waarbij meerdere boeken op het stapeltje langs mijn bed een voorlopige thuis hebben gevonden, houdt ondertussen een lichtjes gehavend exemplaar van Monica Ali’s Brick Lane mij al een paar dagen gezelschap.
An hour and forty-five minutes before Nanzeen’s life began – began as it would proceed for quite some time, that is to say uncertainly – her mother Rupban felt an iron fist squeeze her belly.
Die eerste zin geeft de schrijfstijl van Ali al redelijk goed weer: iets complexer en op een of andere manier compact maar toch propvol info over de personages. Ik kan niet zeggen dat ik echt van het verhaal aan het genieten ben. Hoewel ik erken dat deze schrijfster zeker weet hoe ze moet schrijven, vind ik het verhaal tot nog toe ontzettend saai. Misschien omdat het plot me totaal niet duidelijk is.
Op de achterflap lees je dat je de 18-jarige Nanzeen zal volgen en dat er grote veranderingen op til zijn wanneer ze de jonge radicaal Karim tegenkomt. Ergens rond pagina 214 lijkt die ontmoeting nu eindelijk te gaan plaatsvinden. EIN.DE.LIJK! Nanzeen is volgens mij ondertussen tegen de 40 jaar.
Ik zit nog niet in de helft van het boek en ik heb al een paar keer gedacht er de brui aan te geven, maar het is een tip van mijn boekhandelaar dus krijgt het boek iets meer respijt dan anders. We zullen zien of ik jullie volgende week kan updaten met een nieuw boek of dat ik nog door deze baksteen aan het ploeteren ben.